Με εντελώς διαφορετική φιλοσοφία από ότι στα προηγούμενα παιχνίδια κατέβηκε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα και αν κρίνουμε καθαρά από το τελικό αποτέλεσμα τότε σίγουρα μιλάμε για άλλη μια μεγάλη αποτυχία που χαντακώνει ακόμη περισσότερο την ομάδα και τον χιλιοταλαιπωρημένο κόσμο της. Ο φορμαρισμένος Παναθηναϊκός ήταν καλύτερος από το ξεκίνημα του αγώνα και αφού με το γκολ λίγο πριν την λήξη του ημιχρόνου κατάφερε να ξεπεράσει το σοκ της ισοφάρισης κυριάρχησε στην επανάληψη αφήνοντας τον Σ.Παπαδόπουλο και τους παίκτες του να σκεφτούν τα λάθη που οδήγησαν σε αυτή την βαριά ήττα.

Επειδή εδώ στο PlanetARIS.gr μας αρέσουν οι αιρετικές απόψεις και έχουμε μάθει να μην κρίνουμε τα πάντα από το τελικό αποτέλεσμα θα αναλύσουμε το παιχνίδι από  μια πολύ διαφορετική οπτική γωνία. Μπορεί το σχήμα και οι αλχημείες του Σ.Παπαδόπουλου να φώναζαν άμυνα αλλά αυτό που είδαμε μέσα στο γήπεδο ήταν κάτι το διαφορετικό. Με τον Α.Τάτο στην κορυφή της επίθεσης και σχεδόν ολόκληρη την ομάδα να πιέζει ψηλά είδαμε έναν ΑΡΗ που να θέλει να αιφνιδιάσει τον Παναθηναϊκό και να του βάλει δύσκολα από το ξεκίνημα του αγώνα. Η πίεση ως ένα σημείο απέδωσε μιας και ήταν αρκετές οι φορές που οι αμυντικοί του ΠΑΟ αναγκαζόντουσαν να γυρνάνε την μπάλα πίσω στον τερματοφύλακα ή να κάνουν λάθος μεταβιβάσεις. Αρκετές φορές κλέψαμε στην μπάλα στον χώρο του κέντρου ενώ βγήκαν και αρκετοί συνδυασμοί. Όταν όμως έχεις απέναντι σου μια ομάδα σαν τον Παναθηναϊκό με παίκτες κυρίως μεσοεπιθετικά αρκετά γρήγορους και τεχνίτες τότε κάθε στιγμή αδράνειας μπορεί να την πληρώσεις όπως και έγινε. Με έναν αντίπαλο σαν τον σημερινό όπου έχει γρήγορους παίκτες, παίζει με την μπάλα κάτω και αναπτύσσεται από τα πλάγια με αρκετά μεγάλη επιτυχία το να βάλεις τον Κύργια σαν δεξί μπακ ήταν εξαρχής μια άστοχη κίνηση. Όπως επίσης και η τοποθέτηση του Βλάχου σαν εξτρέμ όπου δεν πρόσφερε απολύτως τίποτα.  Ο ΑΡΗΣ χρειαζόταν μια άμυνα με μεγαλύτερη ταχύτητα και καλύτερα αντανακλαστικά που δυστυχώς δεν είχε. Μάλλον το σκάουτινγκ και το διάβασμα του παιχνιδιού από το τεχνικό τιμ δεν δούλεψε και τόσο καλά... Πάντως βλέποντας τον τρόπο που πίεζε ο ΑΡΗΣ σήμερα είναι απορίας άξιο γιατί στα προηγούμενα παιχνίδια με σαφώς χειρότερους αντιπάλους από τον σημερινό Παναθηναϊκό αντί να πιέζουμε όπως σήμερα καθόμασταν και περιμέναμε τα λεπτά να περάσουν. Ευελπιστώ στα επόμενα παιχνίδια ο ΑΡΗΣ να πιέζει όπως σήμερα και όχι να περιμένει πίσω από τη γραμμή του κέντρου λες και το Χ μας βολεύει.

Ο Παναθηναϊκός μπορεί να έχει τα δικά του οικονομικά προβλήματα και να βρίσκεται μακριά από τις θέσεις που διαχρονικά κατέχει στο Ελληνικό ποδόσφαιρο αλλά σε σχέση με τον ταλαιπωρημένο ΑΡΗ μας φαίνεται αρκετά επίπεδα καλύτερος. Σαφώς πιο ποιοτικοί παίκτες όπου ανά πάσα στιγμή μπορούν να  κάνουν τη διαφορά σε μια αναμέτρηση όπως ακριβώς έκαναν τόσο την προηγούμενη αγωνιστική απέναντι στον αήττητο Ολυμπιακό όσο και σήμερα με τον προβληματικό ΑΡΗ αντίπαλο. Εμείς όπως από την αρχή της χρονιάς θα πρέπει να πορευτούμε με ότι όπλα έχουμε. Το παιχνίδι με τον συμπολίτη μυρίζει μπαρούτι από τώρα και μόνο η νίκη μπορεί να περισώσει κάτι από τον πληγωμένο εγωισμό μας. Ας αρχίσουν να το σκέφτονται από τώρα οι παίκτες μας μπας και την επομένη αγωνιστική χαμογελάσουμε έστω και για λίγο...

ΥΓ. Αν υπάρχει κάτι καλό που μπορώ να πω για τον Γιάννη Παπαδόπουλο και το πέρασμα του από τον ΑΡΗ μας, το μόνο στο οποίο θα σταθώ ήταν η απόφαση του να φύγει και οι δηλώσεις του όπου παραδέχθηκε ότι δεν άντεχε την πίεση του κόσμου. Μακάρι να το είχε κάνει πολύ νωρίτερα και να τον ακολουθούσαν αρκετοί από τους παίκτες που αγωνίζονται φέτος στον ΑΡΗ μπας και μένανε αυτοί που το λέει η καρδιά τους. Τουλάχιστον να ξέρουμε ότι αυτοί που αγωνίζονται είναι μαχητές και όχι φοβισμένα παιδάκια.